nieuwe kleren

Nog wat bibberig op de benen na een fikse voedselinfectie die mijn man en mij trof in het weekend, ging ik met mijn zus nieuwe winterkleding kopen voor tante. We hadden in de Hema afgesproken, waar we eerst een kopje koffie dronken. Mij smaakte het nog niet zo. Ik had een lijstje gemaakt, zodat we geen artikelen zouden vergeten. Er stond heel wat op, alles wat tante had was oud en versleten. Ze had zelf al heel lang niet meer gewinkeld, dus er was heel wat nodig. Door het raam van de Hema keek je Peek en Cloppenburg in en dat zag er aantrekkelijk uit.We werden geholpen door een heel aardig meisje, die ons wees waar we naar zochten: bloesjes, vestjes, hooggesloten truitjes, lange broeken en huisjasjes.Na wat heen en weer lopen, waarbij het zweet me uitbrak, waren we aardig op weg met de kleding. Nog even CenA in voor een jas-mijn vader noemde dat vroeger altijd Cor en Arie, zo heetten zijn broer en hij- en daar slaagden we ook al prima mee. Handschoenen, een lekkere wikkelshawl en rap naar la Place voor de lunch.O, wat smaakte die tomatensoep eigenaardig. De bananensmoothie echter ging prima naar binnen en verder gingen we weer, want we moesten nog pantoffels en schoenen.Bij van Haren slaagden we met een paar hooggesloten pantoffel booties, met een vachtje er in. Met de schoenen wilde het niet lukken, dus dat moest maar een andere keer. Versleten sjokte ik naar de metro en haalde nog net m'n trein.
Vanmorgen ging ik de kleding  brengen, ik had alles in m'n boodschappentrolley gepropt, alleen één pantoffel moest in de rugzak, die paste er niet meer in.Samen met Kitty zocht ik de kleding uit en zij bracht de nieuwe kleren weg om ze te laten merken voor de wasserij(die heet Edelweiss..)Tante kreeg haar nieuwe pantoffels aan en daar was ze zéér mee in haar nopjes.Ik nam haar mee naar het restaurant, omdat het te hard waaide om te gaan wandelen.Toevallig was er een muzikaal intermezzo en tante zat lekker mee te zingen en met haar armen mee te bewegen.Echt gezellig vond ze het.We zitten altijd aan een tafeltje vlakbij Boeddha, die tante heel mooi vindt en ook altijd meteen ziet.Met een trolley vol oude kleding en schoenen vertrok ik weer. Dag schat, riep een van de bewoners me na. Lief!

da BOM

HD=Hanny Dekhuijzen
Op donderdag 3 oktober was er een voorlichtingsavond in HD over de BreinOmgevingsMethodiek, afgekort: de BOM. Ik kwam net iets te laat binnen hijgen, maar kreeg toch een lekker kopje koffie . De avond werd gehouden in het museum van HD, een sfeervolle ruimte, met allerlei voorwerpen uit de 50er en 60er jaren. De introductie werd verzorgd door de manager, die een kort praatje hield en toen het woord gaf aan Marga van Oort die ons rondleidde in "de Wondere Wereld van Dementie". Het was een heel interessante voordracht, die de aandacht goed vasthield.Alles wat er ter sprake kwam werd ook nog eens schematisch op een scherm afgebeeld; heel goed te volgen dus.Na de pauze was er gelegenheid om vragen te stellen en ja daar had je het al: de aanwezigen gingen over hun familieleden praten. Begrijpelijk, maar daar kwam ik niet voor.Om half tien ging ik mijn jas eens aandoen en toen was het zo afgelopen. Ik heb iets geleerd over hoe de hersens (of wat er van over is) van Alzheimerpatiënten werken, wat ze allemaal kwijtraken en hoe je het beste met ze kunt omgaan.Het personeel van HD krijgt hier ook een training in en er wordt veel geobserveerd.Prima allemaal.

Met de opgedane kennis ging ik vandaag op bezoek bij tante. Het was een prachtige herfstdag en mijn plan was koffie en dan een fikse wandeling.Zoals ik geleerd had stormde ik niet meteen naar binnen, maar nam de zijdeur en legde mijn jas en tas in tante's kamer.Ik begroette de bewoners en daarna tante, die met haar rug naar me toe zat.Niet achter de mensen gaan staan praten, adviseerde de BOM. Dus ik ging naast haar staan en gaf haar een knuffel.
Tante maakte tijdens het koffiedrinken met oog- en hoofdgebaren duidelijk dat ze zich aan een mede- bewoner zat te ergeren en zei wel 5 keer "ga je mee?"

Het was zelfs warm buiten en toen we een andere route namen dan anders, kwamen we in een schitterend deel van het park terecht. We genoten allebei met volle teugen.Tegen 12en bracht ik tante weer naar boven, waar ik haar met de hulp van een medebewoner uit de rolstoel hees en aan tafel parkeerde.Deze mevrouw is nog heel goed en adviseerde me, om pantoffels voor tante te kopen, liefst met anti-slipzool. "Want ze trekt constant haar schoenen uit en als ze op haar kousen loopt, kan ze vallen" sprak ze praktisch. "De vloer is hier glad hè". Soms begrijp je niet dat iemand die nog zo verstandig overkomt toch is opgenomen.Ondanks een onzachte aanvaring met een poortje dat maar voor de helft openging op Rotterdam cs haalde ik m'n trein.Volgende week kleren en schoenen voor tante kopen! En ik zie nu op de foto dat ze hoognodig naar de kapper moet.

administratieve rompslomp

Uit de berichten op de website van Hanny Dekhuijzen maak ik op dat het goed gaat met tante. Van de week heeft ze cavia's en konijnen verzorgd, ze doet wel constant haar schoenen uit, maar dat lijkt geen probleem te zijn en verder eet en drinkt ze goed. Het voelt raar aan om vandaag niet naar haar toe te gaan, maar er is vanavond een bijeenkomst in het huis over de Brein Omgevings Methodiek en daar ben ik heel benieuwd naar.Volgende week is er weer een bijeenkomst,waar de familie beslist bij "moest" zijn en dan is er binnenkort nog een etentje bij van der Valk en een zondagmorgenconcert. Ze doen van Humanitas van alles om de familie scherp te houden en de bewoners een fijne tijd te bezorgen.
Vorige week lag de beschikking van de Rechtbank in de bus, ik ben nu officieel mentor en bewindvoerder van tante.Er zat een stapel paperassen bij om te lezen en in te vullen; er moet elk jaar een financieel verslagje naar de Rechtbank en ik moet kopieën bijsluiten van bankafschriften van vlak vóór en vlak ná de beschikking. Ze willen wel even controleren of je de rekening niet helemaal leeghaalt. Er zaten allerlei instructie bij en tips, het is heel wat allemaal.
Maandag de bank gebeld, zodat zij ook weten hoe en wat. Moest ik weer aan de slag met een formulier en kopieën van de beschikking en van m'n identiteitsbewijs, om te voorkomen dat de rekening en de pasjes geblokkeerd werden.En dan alles graag inscannen en emailen mevrouw.
Dinsdag maar weer naar de Action om een mapje te kopen voor de rekeningen en uitgaven van tante.Ondertussen is het een echte administratie geworden.Dan zijn er nog de lopende betalingen aan het CAK om af te handelen en te checken of alles wel klopt en er zijn nog akkefietjes van het oude huis met de KPN en de Eneco.
Zaterdag ga ik maar een kopje thee drinken bij tante, even bijpraten op haar manier en naar buiten als het droog is.

Alzheimer is geen pretje

Als ik mijn blog doorlees, lijkt het net of het allemaal wel meevalt met Alzheimer. Maar niets is minder waar. Er zijn op de tv docu's over Alzheimer, waar je het verdriet bij de partners ziet en het verdriet bij de patiënten zelf, als ze beseffen hoe weinig ze nog kunnen.Het is een rot ziekte, die mensen aftakelt en terugbrengt naar een stadium van grote baby's. En geen schattige baby's.Een mevrouw zei gisteren op tv: mijn man is een kind geworden, maar ik wil geen kinderen meer. Ik wil mijn man terug. 

Maandag heb ik de huisarts gebeld om te vragen of je Alzheimer kunt voorkómen. En ook, of er tests bestaan om te zien of het je later ook treft. Dat laatste is niet mogelijk, maar hij adviseerde gezond eten, weinig cholestorol en veel sporten.En multivitamines.

Hieronder een erg persoonlijk verslag van de verzorging. Ik kan dit elke dag op de pc meelezen en er ook op reageren. Ik heb de namen weggelaten, maar wat doen de dames hun best en wat zijn ze lief en geduldig met de bewoners.

ps bij nader inzien heb ik de toilet gedragingen van tante er uit gehaald.

— 24 september 2013, 21:41

mw heeft goed gegeten en gedronken. mw zei om 19.30 erg moe te zijn, mw toen naar bed gebracht. mw is mee naar buiten geweest, mw genoot hier ontzettend van. er kwam een klein hondje en de eigenaar had deze even bij mw op schoot gezet. mw vond dit heel leuk en knuffelde veel.

Mw is mee geweest om te jeu de boule-en in de tuin. Mw genoot van het zonnetje en deed goed mee met het spel. Was niet onrustig.

— 23 september 2013, 14:25

Mevr. had gekrabbeld aan haar benen, wat een beetje bloedde. Mevr. heeft haar hand gestoten (rechts) aan de slaapkamerdeur. Mevr. werd na middag eten naar toilet gebracht, ging vanmiddag naar buiten met de activiteiten begeleiding voor een activiteit.

mevr kan ineens emotioneel reageren, is ook weer snel over. mevr is verder rustig aanwezig.

CH uitzendkracht — 22 september 2013, 07:01

Mw. heeft goed geslapen werd om 06:20 wakker

— 21 september 2013, 20:34

mevr was veel met de schoenen bezig, trok ze een paar keer uit.

— 21 september 2013, 20:34

mevr was aan het krabben aan de scheenbenen,

— 20 september 2013, 19:37

mw had na het eten van haar bankje een bedje gecreëerd met haar schoenen als hoofdkussen mw werd daarom maar naar haar eigen kamer gebracht, vond haar bed heerlijk

— 20 september 2013, 16:19

Mw was bij de zangclub, maar werd onrustig en ging telkens staan. Mw om 3 uur terug gebracht.

— 20 september 2013, 14:34

Mevr. is vanmiddag naar de zangclub toe. Mevr. was veel met haar veters bezig, haalde eruit, en deed de veters er weer terug erin.

— 20 september 2013, 14:32

arts is nog niet langsgeweest .mw zat veel met de boekjes aan tafeltje te verscheuren, was daar drukdoende en serieus mee bezig ,mw werd ingesmeerd op de plekjes

— 18 september 2013, 13:11

mw werd verzorgd en ingesmeerd volgens afspraak. mw heeft goed gegeten en gedronken. mw zat op haar praatstoel en zat van alles te vertelen ,over de kinderen van haar zus en was trots op haar manier daarover .mw heeft nog even gedanst op de muziek, mw had erg veel schik

— 18 september 2013, 06:03

Mw ging naar het toilet. Werd daana weer terug naar bed begeleid.

— 17 september 2013, 13:34

mw was al vroeg wakker mw kreeg zorg. mw heeft goed gegeten zowel van het ontbijt als van het warme eten. mw zit op het moment met medebewoners de troonrede te kijken; mw is een beetje in slaap gedommeld

Mw was vanmiddag verdrietig, mw had het over haar zus. Mw heeft vanavond 3 boterhammen gegeten en dronk al het aangebodene. Mw is ingesmeerd met voorgeschreven zalf.

— 15 september 2013, 19:59

mw stond vanavond voor het raam naar buiten te kijken keerde terug naar stoel en werd emotioneel. mw zei ja daar woont mijn zus. maakte zich een beetje zorgen om haar. mw gerust proberen te stellen, dit lukte met een praatje

— 15 september 2013, 13:13

 mw heeft goed gegeten en gedronken. mw is op het plein geweest en heeft daar gezongen met medebewoners.

— 14 september 2013, 20:04

mw heeft 3 boterhammen gegeten en een gekookt eitje mw heeft vanmiddag genoten van live gespeelde muziek op het plein mw zei regelmatig mooi he

Voor het ontbijt voelde mw zich niet goed. Mw had wegrakingen en reageerde niet op personeel. Mw barstte in huilbuien uit en kon zelf geen beker vasthouden. Mw haar bloeddruk en tensie zijn gemeten om 9.00 uur. Mw kwam na ongeveer een half uurtje weer bij. Om 10.00 uur weigerde mw haar bloeddruk te laten meten. Later op de dag reageerde mw weer op alles en heeft genoten van de lunch.

Ik ben zo donker

Toen ik vandaag de woonkamer van Coolhaven Kajuit binnenliep, zaten een aantal dames gezellig te ganzeborden.Tante werd het spel uitgelegd en ze wilde graag meedoen zei ze. Mij had ze nog niet gezien en ik maakte van de gelegenheid gebruik om een foto te maken. De gansjes liepen vrolijk over het bord, tante had groen. Carola, een bewoonster met een grote bril met jampotglazen, had een gelukkige hand van gooien en lag al gauw op kop. Een van de andere deelnemers liep midden in het spel weg, ik heb al genoeg last van m'n buik, zei ze. Ik nam haar plaats in en toen zag tante me ineens(huilen) Alle hindernissen op het bord werden gewoon overgeslagen, Alzheimerpatiënten zitten van zichzelf al genoeg in de put! Ik speelde het spel mee tot er iemand onder luid applaus won.Na de koffie haalde ik de dikke jas van tante, want was het de vorige keer 30 graden, nu was het een beetje kil en herfstig buiten.Ik had 2 plaids gekocht om over tante's benen te leggen.De rode ging mee.Na weer een heel drama om tante niet ondersteboven in de rolstoel te laten belanden gingen we aan de wandel.

 Ik besloot halverwege een andere route te nemen, zodat we ook eens wat mensen tegenkwamen, liefst met kindertjes en hondjes.Tante begroette ze allemaal met dag ventje, ook als het meisjes waren en de honden werden uitgebreid bewonderd en geknuffeld.Onderweg vertelde tante dat ze zo blij was dat ik met haar ging wandelen, want ja, ze was al zo donker. Ik moest even nadenken en toen begreep ik dat ze oud bedoelde. Vaak probeert ze een passend woord te vinden als ze iets kwijt is en soms is het treffend gevonden.Tot mijn verbazing wist ze nog wel alle nummerbordjes onderweg goed voor te lezen, 100! riep ze triomfantelijk.We gingen in het restaurant zitten met een versnapering, die tante zich best liet smaken.Na een flinke file bij de liftdeuren leverde ik haar weer boven af. Dankzij de NS reisde ik wederom op een bizarre manier naar huis, namelijk aan de verkeerde kant van het spoor.
Gelukkig zat ik helemaal achterin de trein!

de rechtbank

Woensdag 11 september, een beladen datum, moest ik op het kantongerecht verschijnen.
Ik zou dan mentor én bewindvoerder van tante worden. Ik had een en ander al met de juridisch medewerker van de notaris op het dorp doorgenomen en voorbereid, dus het leek een fluitje van een cent.
Ik loop naar binnen én weer vrolijk naar buiten, dacht ik.
Niets bleek minder waar. Allereerst was ik van te voren al flink zenuwachtig: zou ik wel op tijd komen-het openbaar vervoer liet het geregeld afweten-, zou ik het wel kunnen vinden, wist ik wel de goede antwoorden te geven op eventuele vragen, etc..
In eerste instantie zou mijn zus meegaan, maar die was lelijk ziek geworden en knapte maar langzaam op. Mijn dochter bood aan om mee te gaan. Nou graag, zweette ik, alleen gaan lijkt me echt vreselijk.Mijn dochter vond het allemaal reuze interessant, zij had nog nooit een rechtbank van binnen gezien. Ik ook niet, trouwens.
Het begon al bij de ingang.Twee potige portiers hielden de wacht naast detectiepoortjes die aan het vliegveld deden denken. De controle was net zo streng. Tas in een bakje, door het poortje-ik piepte niet, dochter wel- dochter moest gescand. Het horloge was de boosdoener. Tassen werden doorzocht, wij moesten onze levensgevaarlijke paraplu's inleveren.Toen naar boven en daar begon het wachten. Lang leve de smartphone!
Het stonk in de wachtruimte naar zweet en er liepen de vreemdste personen voorbij. De rechter was uitgelopen, maar een half uur na onze afspraak mochten we naar binnen.
Tot mijn schrik zaten de rechter en zijn assistent in vol ornaat achter de tafel, robe, bef, alles.De rechter bladerde afwezig door de papieren en vuurde vervolgens allerlei vragen op me af, waaruit bleek dat hij het zaakje niet helemaal vertrouwde en ook, dat hij de papieren niet grondig had gelezen.Waarom er geen verklaring bijzat waaruit bleek dat mijn broer en zus het er ook mee eens waren dat ik mentor en bewindvoerder werd, sprak hij streng.Hij stuurde ons weg met de opdracht dat eens snel te regelen en daar gingen we weer met lege handen.Balen!
We troostten onszelf door heerlijk te gaan lunchen en daarna een filmpje te pakken.De trein begaf het deze keer wel en volkomen uit mijn humeur kwam ik thuis. 
Ik vertelde het verhaal aan mijn echtgenoot, toen me ineens te binnenschoot dat de portier het zakmes in het voorvak van mijn rugzak niet had gezien.Ik heb altijd een Opinel mes bij me met een lila heft, voor het geval ik eens een appeltje wil schillen.Nou jaaaaa!

emoties

Toen ik vanmorgen onopvallend de woonkamer in Coolhaven Kajuit binnenkwam, zag ik tante op haar bankje zitten, in de weer met alles en niets. Haar schoenen stonden onderop het tafeltje.Ik pakte een lekker kopje koffie en observeerde het geheel eens op m'n gemak.Tante had een lange broek aan, iets wat ze haar hele leven heeft geweigerd. Aan tafel zaten 2 gezellige dames, die ik eens vriendelijk toelachte. Een van de verzorgenden kwam naar mij toe en vertelde dat tante erg emotioneel was geworden vanmorgen(wanneer is dat woord toch ons taalgebruik binnengeslopen?) en er geen zin meer in had. Ze wist niet meer waar ze was en wat ze moest doen.Ik vroeg om een rolstoel, want een goede remedie tegen neerslachtigheid is naar buiten, de zon in. Het zou 30 graden worden..Tante's schoenen werden aangetrokken, m'n koffie was op en ik ging in tantes blikveld staan.Ze keek 1 keer, 2 keer en toen zei ze: Kijk eens wie we dáár hebben! O, wat ben ik daar blij mee(huilen)
Ik nam voor alle zekerheid haar jas mee, want vaak klaagt ze onderweg over kou. Tante rook een beetje onaangenaam en ik vroeg benauwd of ze niet eerst naar de wc moest. Welnee riep ze, kom, we gaan.
Na een worsteling om tante niet achterstevoren in haar rolstoel te laten belanden, pakten we de lift naar de begane grond.Tante zwaaide eens naar haar spiegelbeeld en vervolgens naar iedereen in de gang en daar gingen we.
Tante legde uit, dat ze er geen zin meer in had gehad vanmorgen, want ze ouwehoerden maar allemaal, enfin, ze zat erg te mopperen.Tussen het gemopper door wilde ze ook af en toe m'n hand pakken (die nágels) om me te bedanken en te laten weten hoe fijn enzenz.
We reden de Carnissetuin in, een soort wijktuin met bloemen en groentes. Ik liet tante de meloenen zien en de boontjes, de dahlia's en de lathyris.Het was er bloedheet.
Met een omweg reden we terug naar het terras van Hanny Dekhuijzen, waar we lekker in de schaduw een versnapering namen.Ik snapte heel goed waarom tante het zo moeilijk had vandaag: Kitty is met vakantie. Dat was in het oude huis ook zo, als één van de verzorgenden er niet was, raakte tante totaal van streek. Maar ja, ze kan het echt niet meer uitleggen. En daarom doe ik dat nu.
Na een dikke kleffe kus slofte ik naar de metro.pfff, wat een hitte!