kniekousen

De afgelopen week was ik gebeld door Hannie Dek, met de mededeling dat tante een blaasontsteking had opgelopen. De stakker moest een antibioticum kuur slikken, want ze had pijn en haar urine was behoorlijk troebel. In de digitale verslaggeving op "Caren cares" las ik hoe het met haar was. Ria vroeg om pantykniekousjes, maar mij leken gebreide kousen toch warmer en die gaan ook minder snel kapot. Na telefonisch overleg kocht ik 7 paar warme kniekousen bij de H&M en die ging ik zondag brengen.
Tante zat alweer flink te babbelen toen ik binnenkwam. Ik pakte koffie en ging stroopwafels uitdelen. Mevrouw H. zat niet best in haar vel, ze keek me af en toe zeer vuil aan en mompelde enkele verwensingen. Ook tante-waar ik dat niet van gewend was- liet een flinke vloek horen en zei heel vinnig NEE, ga weg, toen ik haar met haar stroopwafel wilde helpen. Ze maakte er een enorme puinhoop van, de stukjes koek stopte ze in haar koffiebeker en de rest veegde ze op de grond. Ik pakte stoffer en blik om het op te vegen, waarbij ik tante naar achteren wilde trekken. Maar ze klemde zich met al haar kracht aan de tafelrand vast, ik moest zelf echt kracht zetten!
De bezoekjes aan tante worden wel steeds ongezelliger, omdat ze niet meer op me reageert en ook echt geen een verstaanbaar woord meer zegt. Gelukkig kwam Ria gezellig kletsen en kwam de zoon van mevrouw H. ook binnen. Ben jij echt zó oud geworden? sprak mevr. H. verbaasd. Om de opmerking van Ria dat ze de dingen die in haar kop zaten niet in haar kont had zitten moest mevr. H. schaterend lachen. Tante lachte voorzichtig mee.
Ik liep even op en neer door de gang, waarbij tante zichtbaar in de war raakte en graag weer naar haar vertrouwde omgeving terug wilde. Morgen komt Sinterklaas op de woonkamer. Helaas ben ik er dit keer niet bij, want ik moet binnenkort ook weer naar de CR vergaderingen en dan is 2 maal per week naar zuid iets teveel van het goeie.
Vanmorgen ben ik een uur bezig geweest met het afhandelen van administratieve zaken. De belastingdienst wilde graag alles via de e-mail laten lopen en de zorgverzekering is alleen toegankelijk met een digid inlogcode, die ik apart moet aanvragen. Over 5 dagen komt deze code over de post en kan ik tante's zorgverzekering aanpassen en m'n e-mail adres aan de belastingen doorgeven.
Ze verzinnen wat voor je!!

Een doodgewone zondag

Goh, als ik deze foto zie, die ik misschien een jaartje geleden heb gemaakt, merk ik dat tante toch wel heel erg achteruit is gegaan. Hier was ze wat voller, ze keek me nog echt aan en een gesprekje was nog mogelijk. Inmiddels heeft tante zulke slecht eetgewoontes, dat ik haar niet eens meer meeneem naar het restaurant. In de verslaggeving lees ik dan, dat ze van de boterhammen een bal maakt en ook haar warme eten met haar handen opeet.
Zondag had ik cakejes meegenomen en dat werd ook één grote knoeipartij. Gelukkig staat er een stoffer en blik in de woonkamer, dus het is wel snel weer opgeruimd.
Tante zat op haar praatstoel en praatte de volle 50 minuten die ik er was onafgebroken. Ria kwam nog even een praatje maken, altijd gezellig en er waren diverse familieleden van de andere cliënten.
Ria legde mij uit hoe ik de voetsteunen aan tantes stoel moest doen en daarna ging ik met tante wat door de gang lopen. Het waaide als een gek, dus naar buiten gaan was geen optie.
Bij de piano stond ik even stil en pingelde vader Jacob. Het was heel vals, want de piano was niet gestemd, maar tante schoot meteen vol en ging met haar armen meezwaaien . Terug op de woonkamer pakte ik maar weer een album en wat ansichtkaarten, die tante vluchtig bekeek. Ze was een beetje onrustig, misschien door de storm.

Mevrouw H was heel ondeugend, elke keer als ik me bukte naar tante gaf ze me een klapje op m'n billen, waarna ze het uitschaterde! Ik moest er wel om lachen, fijn dat ze nog lol hebben de dames.
Want het klinkt naar, maar ik zie tante beetje bij beetje verdwijnen....

Ik had vroeger ook een hond...

Zondag kwam ik de woonkamer van Hanny Dek binnenlopen en trof tante snikkend aan in haar trippelstoel. Mevrouw H. stond naast haar op haar hand te kloppen om haar te troosten. Ik trok gauw m'n jas uit en ging naast tante zitten. Wat er aan de hand was kon ze niet uitleggen, maar gelukkig klaarde ze alweer snel op. Ik ging koffie inschenken en koeken uitdelen, die iedereen erg mooi vond, want er zat gekleurde hagelslag op. Ook Joke en Harry namen zowaar een koek. De zoon van mevrouw H. kwam binnenlopen en ging een nieuwe pot koffie zetten; het werd zowaar gezellig. Al die tijd geen verzorgende te zien!
Ik ging wat foto's maken, ook van mevrouw v.d. V., die binnengereden werd in haar rolstoel. Het meisje dat met haar bezig was geweest vertelde, dat zij de enige was op de woonkamer en dat er nog een niveau 3 verzorgende rondliep die 3(!) woonkamers moest doen.
Enfin, naar buiten kon niet meer, ik had geen idee hoe de voetsteunen aan tantes trippelstoel moesten en er was ook niemand om het aan te vragen. Joke en Harry vonden het goed dat hun foto op m'n blog kwam. Tante had inmiddels een koek opgepeuzeld en een kwart van de tweede koek. Ik haalde een fotoalbum en wat ansichtkaarten uit haar kamer en samen gingen we ze een voor een bekijken. Tante staarde lang naar een foto met een groepje bruine hondjes en sprak toen: Ik had vroeger ook een hond. Ik viel bijna van m'n stoel van verbazing en ging meteen rondvragen of iedereen wel gehoord had wat tante ineens zei.Ze wist er echter verder niets zinnigs meer over te zeggen, dus gingen we door het fotoalbum bladeren. Bij een foto van zichzelf barstte ze in snikken uit. Dat bent u, zei ik. Mammie, zei tante huilend. Ik liet daarna een foto zien van m'n moeder en m'n tante samen, blozend en lachend en toen gingen de sluizen helemaal open. Dat zijn wij, snikte tante. Ik kreeg er zelf een brok van in de keel. Ze wist dus blijkbaar nog heel goed dat ze vroeger als tweeling altijd over "wij" praatten. Op de kalender bij ons thuis stond op hun verjaardag dan ook "wij". Ik besloot dat het zo wel genoeg was en na iedereen gedag gezwaaid te hebben vertrok ik. Op de gang kwam ik de dochter en man van mevrouw v.d.V. tegen en die vonden het geen bezwaar als ik de foto van mevrouw op m'n blog zette. Gisterenavond weer naar HD geweest, er was familieavond met als onderwerp de BOM. Heel interessant, maar daarover later meer!

trippel, trappel

Toen ik gisteren voor de tweede keer deze week Hannie Dek binnenliep, vielen me de gezellig ingerichte vitrinekasten op. Het thema sloot mooi aan bij de serie "Heel Holland Bakt", die zondag weer begint. Vooral de nep taartjes zagen er heel smakelijk uit.
Ik had voor tante een pak gevulde koeken mee genomen, die ietwat verkreukeld waren in mijn rugzak. Maar ik sneed er toch stukjes van, dus dat was niet erg.Na de derde valpartij was er een trippelstoel voor tante gekomen, die door de ergotherapeut op de goede hoogte was ingesteld. Volgens de berichtgeving trippelde tante er lekker mee rond, dus ik was heel benieuwd waar ik haar zou aantreffen.

Tante zat aan tafel met haar dikke wang en zere oog. De verwondingen begonnen al te genezen, maar ze zag er nog verschrikkelijk uit. Haar ooglid was gaan zakken door de enorme bloeduitstoring die er aan trok en haar bovenlip, kin en zelfs linkeroog waren blauw. Die arme stakker.
Mevrouw H. was vandaag ook helemaal van haar padje af; ik was haar schreeuwend van angst in de lift tegen gekomen met een begeleider en nu kwam ze half-huilend en om hulp roepend de afdeling weer op. Bleek, dat ze naar de kapper moest. En ze durfde niet van de afdeling af. Omdat er NIEMAND van de verzorging aanwezig was (de dames zaten lekker aan de koffie) heb ik haar opgevangen, aan tafel gezet met koffie en koek en getroost.(dankuwel zuster zei ze)

Inmiddels verschenen er diverse mensen zoals de fysiotherapeut, de werkster, een verzorgende, later nog een en de verpleeghuisarts. Omdat niemand een naamplaatje draagt, weet je niet met wie je te maken hebt, reuze lastig.
De dokter vertelde over tante's oog, ze behandelde het licht-ontstoken ooglid met zalf. Verder was iedereen zéér te spreken over de trippelstoel, evenals tante, die vrolijk door de woonkamer trippelde, alsof ze nooit anders had gedaan. Ze zat er heel stevig in, voorlopig kon ze niet vallen. Mevrouw H. was weer wat aan het bijkomen, maar ze zat nog wel flink te mopperen aan tafel. Toen ik vroeg of ze zich weer een beetje beter voelde zei ze: Die tanden zien er werkelijk schítterend uit! Met dat compliment kwam ik de dag wel weer door. Ik gaf tante een voorzichtige knuffel en vertrok weer naar huis.Hopelijk geen telefoontjes dit weekend!

Tante valt voor de derde keer op haar gezicht

Afgelopen zondag werd ik 's avonds gebeld door HD. Altijd schrikken! Deze keer Angelique aan de telefoon: je tante is in de gang gevallen, op haar gezicht. Tante was aan de wandel gegaan en was onderweg gevallen, ze werd gevonden zittend tegen de muur. Ditmaal moest de verpleeghuisarts er direct bij komen omdat tante heel erg bloedde. Dat komt ook door de bloedverdunners die ze gebuikt.. Haar wenkbrauw was gescheurd en onder haar oog zat een lelijke wond. Eigenlijk moest het gehecht worden, maar omdat tante zo pulkt, werd het wondje dichtgeplakt. Het schoonmaken en deppen van de wonden liet tante niet toe.
Ik vroeg of er nu direct aan het vallen van tante iets te doen was, want dit kon niet zo door gaan.
Angelique bedacht dat een trippelstoel iets voor tante zou zijn.

De volgende morgen ging ik, nauwelijks uitgeslapen door het noodweer van afgelopen nacht, met een grote tas kleding naar tante. Ik had 4 broeken en 3 truien gekocht op de markt, dan kon ze weer even vooruit. Het was broeierig warm in de stad. Op de afdeling was geen tante te bekennen, Irma ging haar gauw zoeken en daar was tante wéér ontsnapt en liep in de gang.O my god wat zag de arme stakker er uit. Ze was ook op haar mond gevallen en had een dikke lip en blauwe kin.Om haar oog wondjes en geronnen bloed, eigenlijk kon ze zo meedoen aan een zombie film.
 Ik kreeg lekkere koffie van Irma en sneed een dikke plak cake in blokjes voor tante. Dat lustte ze gelukkig wel. Omdat tante steeds wegdutte, besloot ik het bezoek af te ronden. Ik zou 's middags door de dokter worden gebeld over de trippelstoel. Ik gaf Irma een afscheidsknuffel, want die ging na haar vakantie naar de begane grond, afdeling Leuvehaven. Ik ga haar missen!!

s Middags werd ik gebeld door de verpleeghuisarts, wij bespraken uitgebreid het probleem van tante en kwamen tot de slotsom, dat de trippelstoel een goede oplossing was voor tantes val-problemen. De ergo therapeut ging er mee aan de slag, en ik kan via de verslaggeving volgen hoe het een en ander gaat.Ik heb met nadruk gezegd, dat er géén dwang toegepast mag worden en daar was de dokter het helemaal mee eens.

Bericht van de ergotherapeut:
Ivm val incidenten afgelopen dagen op verzoek van arts trippelrolstoel met bodypoint ingezet. Morgenochtend kom ik zithouding bekijken. 

Bericht van de verpleeghuisarts:
S/ Opnieuw gevallen, hoe nu verder?
E/ Gebruik van trippelstoel met veiligheidsgordel wegens valfrequentie op proef.
 Beleid - Ergo (wrn. R) levert trippelstoel met veiligheidsgordel op proef.
 - Mw. mag bij opstaan uit bed al in de stoel geholpen worden en de stoel continu gebruiken. - Reacties van mw. observeren: zowel op fixatie met veiligheidsgordel als op de mogelijkheid tot trippelen.
 N.B. Indien mw. zich VERZET, dan GEEN DWANG uitoefenen. Vrijheid prevaleert boven valrisico. - Morgen al eerste terugkoppeling over reacties van mw. 

deze keer geen foto, het zag er allemaal té erg uit bij tante

Tante heeft een blauw oog en valt daar nog een keer op...

Zaterdag werd ik gebeld door Hannie Dek, altijd even schrikken. Elvin had tante in de woonkamer aangetroffen met een enorm blauw oog. Hij wist niet wat er gebeurd was, de andere bewoners waren niet in staat geweest haar te slaan, ze was ook niet gevallen, want dan kan ze niet meer op staan, dus het leek er op, dat ze in was gedommeld en toen met haar oog op de hoek van de tafel......brrrr.
Ik vond het heel erg zielig, maar volgens Elvin had ze geen pijn en was ze het gebeurde alweer vergeten.
Maandag wéér Hannie Dek aan de telefoon.Tante was languit in de woonkamer gevallen, óp haar oog, waar nu een wondje op was verschenen. Helaas werd niet ik, maar mijn zus gebeld, terwijl mijn telefoonnummer toch bovenaan staat. Maar goed, ik besloot direct de volgende morgen, mét de gewassen pantoffels, naar zuid af te reizen.
 Dit trof ik aan

Ik was door Kitty al enigszins voorbereid, maar dit was echt shocking!
Tante was ook een beetje uit haar doen, ik gaf haar gauw een glaasje drinken en een gevulde koek en liet de andere dames meesnoepen van de chocolaatjes.
Mevrouw H. at de laatste stukjes koek op, want tante had niet zoveel trek.
De verpleeghuisarts was aanwezig speciaal voor tante en die constateerde dat er niet veel aan te doen was. Tante heeft bloedverdunners; die geven altijd een enórm hematoom. Het begon al naar beneden te zakken. Door de val was e.e.a. nog wat erger geworden. Zelf denk ik, dat tante best wel pijn heeft gehad! De dokter maakte een foto van de zwelling en bekeek nog een andere blauwe plek op tante's arm, die ik er vreemd uit vond zien. Het leek wel of iemand z'n nagel in haar arm had gezet..Tante is vaak lastig te helpen met de zorg en soms laat ze zich gewoon op de grond zakken. Maar toch zou ze wat mij betreft iets minder stevig vastgehouden mogen worden.
Ik zette de gewassen pantoffels in de kast en nam het volgende paar mee om te wassen. Samen met tante bekeek ik de kaarten die mijn moeder en anderen naar tante hadden gestuurd.

Ik luisterde nog wat naar tante's gepraat en probeerde antwoord te geven. Naar buiten ging niet met dat blauwe oog. Ik pakte de pop erbij, waar tante (deze keer) vertederd tegen begon te praten en toen was het tijd om te vertrekken.
Het ov was mij gunstig gezind, ik hoefde nergens langer dan 1 minuut te wachten.Wel viel ik bijna van de trap op weg naar de metro, maar gelukkig kon ik me op tijd vastgrijpen.

Met Carmen naar tante

Zondagochtend vertrok ik met man, hond en (alweer!!) nieuwe pantoffels  naar tante. Tante had haar panter pantoffels kapot gemaakt, althans het ritsje en ik had nieuwe besteld met klittenband in de kleur jeans blauw. Omdat we in de Rhoonse Grienden wilden gaan wandelen, mocht Carmen ook mee.Tante dommelde wat in haar stoel, maar algauw had ze de hond in de gaten en ging haar roepen en aaien. Ze noemde Carmen Bammie, geen idee waarom en zei steeds: "wat een grote, waar istie nou? Kom maar Bammie". Carmen vond het prachtig en ging op haar gemak rondsnuffelen.
Ondertussen verwisselde Kitty op slinkse wijze de pantoffels om met de nieuwe, ze pasten gelukkig en stonden mooi bij tante. De oude gingen mee om te wassen en daarna te laten repareren.

Samen met Kitty zocht ik bloesjes met korte mouwen uit, die tante nooit aan wil, omdat ze dat een naar gevoel vindt, blote armen. Ze gaat dan aan de mouwtjes trekken en wil iets anders aan. De bloesjes gingen in een vuilniszak en hup de container in. Zo mooi waren ze niet meer en sommige echt al stokoud.
Ondertussen had Carmen de harten van tante en mevrouw H. gestolen.
Man zat gezellig met tante te kletsen en ik maakte nog even een praatje met Kitty. Tante was erg afgevallen, daarom had ik een trosje bananen voor haar meegenomen, daar was ze vroeger dol op. Als mijn broer dan boodschappen had gedaan, at ze eerst alle bananen op (7) en begon daarna aan de eierkoeken. Ach, wat een moeilijke tijd was dat, toen tante nog zgn zelfstandig woonde.
Carmen werd wat ongedurig, dus we zeiden iedereen gedag en gingen lekker wandelen. De pantoffels ruiken na 2 maal wassen nog naar urine, echt vies en hoe ik die lucht eruit moet krijgen?? Het ritsje deed het wel uit zichzelf weer.