Ik had vroeger ook een hond...

Zondag kwam ik de woonkamer van Hanny Dek binnenlopen en trof tante snikkend aan in haar trippelstoel. Mevrouw H. stond naast haar op haar hand te kloppen om haar te troosten. Ik trok gauw m'n jas uit en ging naast tante zitten. Wat er aan de hand was kon ze niet uitleggen, maar gelukkig klaarde ze alweer snel op. Ik ging koffie inschenken en koeken uitdelen, die iedereen erg mooi vond, want er zat gekleurde hagelslag op. Ook Joke en Harry namen zowaar een koek. De zoon van mevrouw H. kwam binnenlopen en ging een nieuwe pot koffie zetten; het werd zowaar gezellig. Al die tijd geen verzorgende te zien!
Ik ging wat foto's maken, ook van mevrouw v.d. V., die binnengereden werd in haar rolstoel. Het meisje dat met haar bezig was geweest vertelde, dat zij de enige was op de woonkamer en dat er nog een niveau 3 verzorgende rondliep die 3(!) woonkamers moest doen.
Enfin, naar buiten kon niet meer, ik had geen idee hoe de voetsteunen aan tantes trippelstoel moesten en er was ook niemand om het aan te vragen. Joke en Harry vonden het goed dat hun foto op m'n blog kwam. Tante had inmiddels een koek opgepeuzeld en een kwart van de tweede koek. Ik haalde een fotoalbum en wat ansichtkaarten uit haar kamer en samen gingen we ze een voor een bekijken. Tante staarde lang naar een foto met een groepje bruine hondjes en sprak toen: Ik had vroeger ook een hond. Ik viel bijna van m'n stoel van verbazing en ging meteen rondvragen of iedereen wel gehoord had wat tante ineens zei.Ze wist er echter verder niets zinnigs meer over te zeggen, dus gingen we door het fotoalbum bladeren. Bij een foto van zichzelf barstte ze in snikken uit. Dat bent u, zei ik. Mammie, zei tante huilend. Ik liet daarna een foto zien van m'n moeder en m'n tante samen, blozend en lachend en toen gingen de sluizen helemaal open. Dat zijn wij, snikte tante. Ik kreeg er zelf een brok van in de keel. Ze wist dus blijkbaar nog heel goed dat ze vroeger als tweeling altijd over "wij" praatten. Op de kalender bij ons thuis stond op hun verjaardag dan ook "wij". Ik besloot dat het zo wel genoeg was en na iedereen gedag gezwaaid te hebben vertrok ik. Op de gang kwam ik de dochter en man van mevrouw v.d.V. tegen en die vonden het geen bezwaar als ik de foto van mevrouw op m'n blog zette. Gisterenavond weer naar HD geweest, er was familieavond met als onderwerp de BOM. Heel interessant, maar daarover later meer!

trippel, trappel

Toen ik gisteren voor de tweede keer deze week Hannie Dek binnenliep, vielen me de gezellig ingerichte vitrinekasten op. Het thema sloot mooi aan bij de serie "Heel Holland Bakt", die zondag weer begint. Vooral de nep taartjes zagen er heel smakelijk uit.
Ik had voor tante een pak gevulde koeken mee genomen, die ietwat verkreukeld waren in mijn rugzak. Maar ik sneed er toch stukjes van, dus dat was niet erg.Na de derde valpartij was er een trippelstoel voor tante gekomen, die door de ergotherapeut op de goede hoogte was ingesteld. Volgens de berichtgeving trippelde tante er lekker mee rond, dus ik was heel benieuwd waar ik haar zou aantreffen.

Tante zat aan tafel met haar dikke wang en zere oog. De verwondingen begonnen al te genezen, maar ze zag er nog verschrikkelijk uit. Haar ooglid was gaan zakken door de enorme bloeduitstoring die er aan trok en haar bovenlip, kin en zelfs linkeroog waren blauw. Die arme stakker.
Mevrouw H. was vandaag ook helemaal van haar padje af; ik was haar schreeuwend van angst in de lift tegen gekomen met een begeleider en nu kwam ze half-huilend en om hulp roepend de afdeling weer op. Bleek, dat ze naar de kapper moest. En ze durfde niet van de afdeling af. Omdat er NIEMAND van de verzorging aanwezig was (de dames zaten lekker aan de koffie) heb ik haar opgevangen, aan tafel gezet met koffie en koek en getroost.(dankuwel zuster zei ze)

Inmiddels verschenen er diverse mensen zoals de fysiotherapeut, de werkster, een verzorgende, later nog een en de verpleeghuisarts. Omdat niemand een naamplaatje draagt, weet je niet met wie je te maken hebt, reuze lastig.
De dokter vertelde over tante's oog, ze behandelde het licht-ontstoken ooglid met zalf. Verder was iedereen zéér te spreken over de trippelstoel, evenals tante, die vrolijk door de woonkamer trippelde, alsof ze nooit anders had gedaan. Ze zat er heel stevig in, voorlopig kon ze niet vallen. Mevrouw H. was weer wat aan het bijkomen, maar ze zat nog wel flink te mopperen aan tafel. Toen ik vroeg of ze zich weer een beetje beter voelde zei ze: Die tanden zien er werkelijk schítterend uit! Met dat compliment kwam ik de dag wel weer door. Ik gaf tante een voorzichtige knuffel en vertrok weer naar huis.Hopelijk geen telefoontjes dit weekend!

Tante valt voor de derde keer op haar gezicht

Afgelopen zondag werd ik 's avonds gebeld door HD. Altijd schrikken! Deze keer Angelique aan de telefoon: je tante is in de gang gevallen, op haar gezicht. Tante was aan de wandel gegaan en was onderweg gevallen, ze werd gevonden zittend tegen de muur. Ditmaal moest de verpleeghuisarts er direct bij komen omdat tante heel erg bloedde. Dat komt ook door de bloedverdunners die ze gebuikt.. Haar wenkbrauw was gescheurd en onder haar oog zat een lelijke wond. Eigenlijk moest het gehecht worden, maar omdat tante zo pulkt, werd het wondje dichtgeplakt. Het schoonmaken en deppen van de wonden liet tante niet toe.
Ik vroeg of er nu direct aan het vallen van tante iets te doen was, want dit kon niet zo door gaan.
Angelique bedacht dat een trippelstoel iets voor tante zou zijn.

De volgende morgen ging ik, nauwelijks uitgeslapen door het noodweer van afgelopen nacht, met een grote tas kleding naar tante. Ik had 4 broeken en 3 truien gekocht op de markt, dan kon ze weer even vooruit. Het was broeierig warm in de stad. Op de afdeling was geen tante te bekennen, Irma ging haar gauw zoeken en daar was tante wéér ontsnapt en liep in de gang.O my god wat zag de arme stakker er uit. Ze was ook op haar mond gevallen en had een dikke lip en blauwe kin.Om haar oog wondjes en geronnen bloed, eigenlijk kon ze zo meedoen aan een zombie film.
 Ik kreeg lekkere koffie van Irma en sneed een dikke plak cake in blokjes voor tante. Dat lustte ze gelukkig wel. Omdat tante steeds wegdutte, besloot ik het bezoek af te ronden. Ik zou 's middags door de dokter worden gebeld over de trippelstoel. Ik gaf Irma een afscheidsknuffel, want die ging na haar vakantie naar de begane grond, afdeling Leuvehaven. Ik ga haar missen!!

s Middags werd ik gebeld door de verpleeghuisarts, wij bespraken uitgebreid het probleem van tante en kwamen tot de slotsom, dat de trippelstoel een goede oplossing was voor tantes val-problemen. De ergo therapeut ging er mee aan de slag, en ik kan via de verslaggeving volgen hoe het een en ander gaat.Ik heb met nadruk gezegd, dat er géén dwang toegepast mag worden en daar was de dokter het helemaal mee eens.

Bericht van de ergotherapeut:
Ivm val incidenten afgelopen dagen op verzoek van arts trippelrolstoel met bodypoint ingezet. Morgenochtend kom ik zithouding bekijken. 

Bericht van de verpleeghuisarts:
S/ Opnieuw gevallen, hoe nu verder?
E/ Gebruik van trippelstoel met veiligheidsgordel wegens valfrequentie op proef.
 Beleid - Ergo (wrn. R) levert trippelstoel met veiligheidsgordel op proef.
 - Mw. mag bij opstaan uit bed al in de stoel geholpen worden en de stoel continu gebruiken. - Reacties van mw. observeren: zowel op fixatie met veiligheidsgordel als op de mogelijkheid tot trippelen.
 N.B. Indien mw. zich VERZET, dan GEEN DWANG uitoefenen. Vrijheid prevaleert boven valrisico. - Morgen al eerste terugkoppeling over reacties van mw. 

deze keer geen foto, het zag er allemaal té erg uit bij tante

Tante heeft een blauw oog en valt daar nog een keer op...

Zaterdag werd ik gebeld door Hannie Dek, altijd even schrikken. Elvin had tante in de woonkamer aangetroffen met een enorm blauw oog. Hij wist niet wat er gebeurd was, de andere bewoners waren niet in staat geweest haar te slaan, ze was ook niet gevallen, want dan kan ze niet meer op staan, dus het leek er op, dat ze in was gedommeld en toen met haar oog op de hoek van de tafel......brrrr.
Ik vond het heel erg zielig, maar volgens Elvin had ze geen pijn en was ze het gebeurde alweer vergeten.
Maandag wéér Hannie Dek aan de telefoon.Tante was languit in de woonkamer gevallen, óp haar oog, waar nu een wondje op was verschenen. Helaas werd niet ik, maar mijn zus gebeld, terwijl mijn telefoonnummer toch bovenaan staat. Maar goed, ik besloot direct de volgende morgen, mét de gewassen pantoffels, naar zuid af te reizen.
 Dit trof ik aan

Ik was door Kitty al enigszins voorbereid, maar dit was echt shocking!
Tante was ook een beetje uit haar doen, ik gaf haar gauw een glaasje drinken en een gevulde koek en liet de andere dames meesnoepen van de chocolaatjes.
Mevrouw H. at de laatste stukjes koek op, want tante had niet zoveel trek.
De verpleeghuisarts was aanwezig speciaal voor tante en die constateerde dat er niet veel aan te doen was. Tante heeft bloedverdunners; die geven altijd een enórm hematoom. Het begon al naar beneden te zakken. Door de val was e.e.a. nog wat erger geworden. Zelf denk ik, dat tante best wel pijn heeft gehad! De dokter maakte een foto van de zwelling en bekeek nog een andere blauwe plek op tante's arm, die ik er vreemd uit vond zien. Het leek wel of iemand z'n nagel in haar arm had gezet..Tante is vaak lastig te helpen met de zorg en soms laat ze zich gewoon op de grond zakken. Maar toch zou ze wat mij betreft iets minder stevig vastgehouden mogen worden.
Ik zette de gewassen pantoffels in de kast en nam het volgende paar mee om te wassen. Samen met tante bekeek ik de kaarten die mijn moeder en anderen naar tante hadden gestuurd.

Ik luisterde nog wat naar tante's gepraat en probeerde antwoord te geven. Naar buiten ging niet met dat blauwe oog. Ik pakte de pop erbij, waar tante (deze keer) vertederd tegen begon te praten en toen was het tijd om te vertrekken.
Het ov was mij gunstig gezind, ik hoefde nergens langer dan 1 minuut te wachten.Wel viel ik bijna van de trap op weg naar de metro, maar gelukkig kon ik me op tijd vastgrijpen.

Met Carmen naar tante

Zondagochtend vertrok ik met man, hond en (alweer!!) nieuwe pantoffels  naar tante. Tante had haar panter pantoffels kapot gemaakt, althans het ritsje en ik had nieuwe besteld met klittenband in de kleur jeans blauw. Omdat we in de Rhoonse Grienden wilden gaan wandelen, mocht Carmen ook mee.Tante dommelde wat in haar stoel, maar algauw had ze de hond in de gaten en ging haar roepen en aaien. Ze noemde Carmen Bammie, geen idee waarom en zei steeds: "wat een grote, waar istie nou? Kom maar Bammie". Carmen vond het prachtig en ging op haar gemak rondsnuffelen.
Ondertussen verwisselde Kitty op slinkse wijze de pantoffels om met de nieuwe, ze pasten gelukkig en stonden mooi bij tante. De oude gingen mee om te wassen en daarna te laten repareren.

Samen met Kitty zocht ik bloesjes met korte mouwen uit, die tante nooit aan wil, omdat ze dat een naar gevoel vindt, blote armen. Ze gaat dan aan de mouwtjes trekken en wil iets anders aan. De bloesjes gingen in een vuilniszak en hup de container in. Zo mooi waren ze niet meer en sommige echt al stokoud.
Ondertussen had Carmen de harten van tante en mevrouw H. gestolen.
Man zat gezellig met tante te kletsen en ik maakte nog even een praatje met Kitty. Tante was erg afgevallen, daarom had ik een trosje bananen voor haar meegenomen, daar was ze vroeger dol op. Als mijn broer dan boodschappen had gedaan, at ze eerst alle bananen op (7) en begon daarna aan de eierkoeken. Ach, wat een moeilijke tijd was dat, toen tante nog zgn zelfstandig woonde.
Carmen werd wat ongedurig, dus we zeiden iedereen gedag en gingen lekker wandelen. De pantoffels ruiken na 2 maal wassen nog naar urine, echt vies en hoe ik die lucht eruit moet krijgen?? Het ritsje deed het wel uit zichzelf weer.

MDO

Tante in de dierentuin

Dinsdag was ik uitgenodigd voor een MDO= multi disciplinair overleg. Aanwezig waren Kitty en de specialist ouderen geneeskunde (verpleeghuisarts) We gingen het zorgplan van tante evalueren.
Het was broeierig warm, maar de ramen in de ruimte waar we zaten konden maar een klein stukje open, ze zaten op slot. Logisch wel, je weet maar nooit met die dementerende cliënten. Maar eigenlijk mochten de ramen niet op slot. Hierover later meer.
 Ik had twee pakken koek meegenomen en een stapel panty's, want die sneuvelen nogal eens.Tante zat te dommelen in een stoel toen ik binnenkwam. Ze wordt 's morgens altijd heel vroeg wakker, net als toen ze nog thuis woonde. Ik nam koffie en een stroopwafel en tante kreeg sap en een eierkoek. Toen was het tijd voor het gesprek.
Punt voor punt legde Kitty uit wat de problemen met tante waren, hoe ze e.e.a. aanpakten en hoe het eventueel beter, of anders zou kunnen. De arts vulde aan en beantwoordde mijn vragen over tantes gezondheid.Tante was erg veel afgevallen, wel 10 kilo. Afgesproken werd geen supplementen in de vorm van drankjes te geven, maar vla met slagroom, roomboter en andere lekkere happen. De tanden van tante waren ook een punt van extra aandacht. Zodra tante pijn zou krijgen, gingen we tot actie over (alles trekken) Voorlopig was daar nog geen sprake van.
Toen kwam het bedhek van tante aan de orde. Sinds ze uit bed is gevallen, staat het hek omhoog. En de bewegingssensor staat aan én tante heeft een plukpak aan, zodat haar inco goed blijft zitten. Dit alles zijn vrijheidsbeperkende maatregelen (VBM), die alleen genomen mogen worden na toestemming van de arts en na overleg met de familie. Af en toe komt de inspectie van de Gezondheidszorg langs en neemt een steekproef om te zien of de VBM wel goed worden toegepast.
Dus die ramen en die deur met code.....mogen eigenlijk niet. Maar ja, je wilt niet dat je familielid uit het raam valt of wegloopt. Een ingewikkeld onderwerp.
Toen we aan de medicatie van tante toekwamen, bleek dat het Sint Franciscus Gasthuis de gegevens van mijn moeder had verwisseld met die van tante!! De arts ging er meteen achteraan, want sommige medicijnen waren gebaseerd op de hartklepprothese van....mijn moeder!
Ik was erg blij met alle aandacht die aan tante wordt besteed en wat zweterig, maar tevreden ging ik naar huis, na een dikke knuffel voor tante.

Inspectiebezoeken

Inspectiebezoeken worden gebracht aan zorgaanbieders waar het grootste risico wordt verwacht. De IGZ heeft daarbij extra aandacht voor nieuwe toetreders tot de zorgmarkt. De inspectiebezoeken worden voornamelijk onaangekondigd gebracht. Tijdens deze bezoeken wordt op de werkvloer gekeken naar de risico’s op onveilige zorg. De belangrijkste thema’s zijn daarbij:

• cliëntdossier;
• medicatieveiligheid;
• deskundigheid en inzet van personeel;
• vrijheidsbeperking.

Calm after the storm

Het had gestormd; een forse zomerstorm raasde gisteren over Nederland.Nu was het rustig weer, de zon scheen en ik nam tante mee voor een wandeling. Overal in het park lagen afgewaaide takken en bladeren, tante raakte er een beetje gepiepeld door.
Om weg te gaan uit HD was een hele klus geweest, tante werd heel erg angstig toen Ria haar in haar jas wilde helpen en mevrouw H. werd hier zó boos over, dat ze met gebalde vuistjes en vertrokken mond opstond om haar vriendin te hulp te schieten. Nee,mevrouw H., riep Ria over de noodkreten van tante heen, het is goed bedoeld, ga nou maar rustig zitten! Helaas was ik geen goede hulp, ik moest erg lachen. Foei!
Langzamerhand bedaarde tante en begon te genieten van haar omgeving. Een echtpaar stond de eenden te voeren, altijd leuk natuurlijk, er waren honden en vogels en af en toe wees tante mij een hoge boom aan.Ik genoot ook van de wandeling, alhoewel ik wel moest oppassen om niet verstrikt te raken in de grote takken die op het pad lagen.
We wandelden een flink rondje en toen bracht ik tante weer terug naar huis.In de gang bewonderden we Boeddha nog even (wie is dat ook alweer? vroeg tante. Boeddha, zei ik . Aaaaaach jaaa, zuchtte tante) en toen gingen we met de lift naar de afdeling. Ik vermoed dat tante niet meer weet wie ze in de spiegel ziet, Ria zei dat Alzheimer patienten vaak niet weten dat ze al zo oud zijn.
Terug op de afdeling kregen we het omgekeerde probleem: tante moest uit de rolstoel en haar jas uit. Dat ging ook met de nodige moeite gepaard. Gelukkig was mevrouw H. een ommetje maken, anders was er vast ruzie van gekomen. Ik vroeg hoe mijn tante nou toch aan die blauwe plek op haar hoofd kwam. Ria zei dat ze het had gerapporteerd, maar verder wist ze het niet. Ze vermoedde, dat tante in slaap was gesukkeld aan tafel en toen op haar voorhoofd was gevallen. Dat leek me niet denkbeeldig, want ik trof haar ook knikkebollend aan toen ik binnenkwam.Nadat Ria nog even wat over het uitstapje naar Blijdorp had verteld, stond ik op om naar huis te gaan. Ik gaf tante een knuffel en zei uitgebreid mevrouw H. gedag, die weer gekalmeerd was. Tot volgende keer, zei ik tegen haar. Nou, laten we het hopen, zei ze vrolijk.En na me van top tot teen bekeken te hebben: Je ziet er lekker uit! Met een big smile verliet ik de afdeling.

tante geniet van haar gevulde koek