Met Carmen naar tante

Zondagochtend vertrok ik met man, hond en (alweer!!) nieuwe pantoffels  naar tante. Tante had haar panter pantoffels kapot gemaakt, althans het ritsje en ik had nieuwe besteld met klittenband in de kleur jeans blauw. Omdat we in de Rhoonse Grienden wilden gaan wandelen, mocht Carmen ook mee.Tante dommelde wat in haar stoel, maar algauw had ze de hond in de gaten en ging haar roepen en aaien. Ze noemde Carmen Bammie, geen idee waarom en zei steeds: "wat een grote, waar istie nou? Kom maar Bammie". Carmen vond het prachtig en ging op haar gemak rondsnuffelen.
Ondertussen verwisselde Kitty op slinkse wijze de pantoffels om met de nieuwe, ze pasten gelukkig en stonden mooi bij tante. De oude gingen mee om te wassen en daarna te laten repareren.

Samen met Kitty zocht ik bloesjes met korte mouwen uit, die tante nooit aan wil, omdat ze dat een naar gevoel vindt, blote armen. Ze gaat dan aan de mouwtjes trekken en wil iets anders aan. De bloesjes gingen in een vuilniszak en hup de container in. Zo mooi waren ze niet meer en sommige echt al stokoud.
Ondertussen had Carmen de harten van tante en mevrouw H. gestolen.
Man zat gezellig met tante te kletsen en ik maakte nog even een praatje met Kitty. Tante was erg afgevallen, daarom had ik een trosje bananen voor haar meegenomen, daar was ze vroeger dol op. Als mijn broer dan boodschappen had gedaan, at ze eerst alle bananen op (7) en begon daarna aan de eierkoeken. Ach, wat een moeilijke tijd was dat, toen tante nog zgn zelfstandig woonde.
Carmen werd wat ongedurig, dus we zeiden iedereen gedag en gingen lekker wandelen. De pantoffels ruiken na 2 maal wassen nog naar urine, echt vies en hoe ik die lucht eruit moet krijgen?? Het ritsje deed het wel uit zichzelf weer.

MDO

Tante in de dierentuin

Dinsdag was ik uitgenodigd voor een MDO= multi disciplinair overleg. Aanwezig waren Kitty en de specialist ouderen geneeskunde (verpleeghuisarts) We gingen het zorgplan van tante evalueren.
Het was broeierig warm, maar de ramen in de ruimte waar we zaten konden maar een klein stukje open, ze zaten op slot. Logisch wel, je weet maar nooit met die dementerende cliënten. Maar eigenlijk mochten de ramen niet op slot. Hierover later meer.
 Ik had twee pakken koek meegenomen en een stapel panty's, want die sneuvelen nogal eens.Tante zat te dommelen in een stoel toen ik binnenkwam. Ze wordt 's morgens altijd heel vroeg wakker, net als toen ze nog thuis woonde. Ik nam koffie en een stroopwafel en tante kreeg sap en een eierkoek. Toen was het tijd voor het gesprek.
Punt voor punt legde Kitty uit wat de problemen met tante waren, hoe ze e.e.a. aanpakten en hoe het eventueel beter, of anders zou kunnen. De arts vulde aan en beantwoordde mijn vragen over tantes gezondheid.Tante was erg veel afgevallen, wel 10 kilo. Afgesproken werd geen supplementen in de vorm van drankjes te geven, maar vla met slagroom, roomboter en andere lekkere happen. De tanden van tante waren ook een punt van extra aandacht. Zodra tante pijn zou krijgen, gingen we tot actie over (alles trekken) Voorlopig was daar nog geen sprake van.
Toen kwam het bedhek van tante aan de orde. Sinds ze uit bed is gevallen, staat het hek omhoog. En de bewegingssensor staat aan én tante heeft een plukpak aan, zodat haar inco goed blijft zitten. Dit alles zijn vrijheidsbeperkende maatregelen (VBM), die alleen genomen mogen worden na toestemming van de arts en na overleg met de familie. Af en toe komt de inspectie van de Gezondheidszorg langs en neemt een steekproef om te zien of de VBM wel goed worden toegepast.
Dus die ramen en die deur met code.....mogen eigenlijk niet. Maar ja, je wilt niet dat je familielid uit het raam valt of wegloopt. Een ingewikkeld onderwerp.
Toen we aan de medicatie van tante toekwamen, bleek dat het Sint Franciscus Gasthuis de gegevens van mijn moeder had verwisseld met die van tante!! De arts ging er meteen achteraan, want sommige medicijnen waren gebaseerd op de hartklepprothese van....mijn moeder!
Ik was erg blij met alle aandacht die aan tante wordt besteed en wat zweterig, maar tevreden ging ik naar huis, na een dikke knuffel voor tante.

Inspectiebezoeken

Inspectiebezoeken worden gebracht aan zorgaanbieders waar het grootste risico wordt verwacht. De IGZ heeft daarbij extra aandacht voor nieuwe toetreders tot de zorgmarkt. De inspectiebezoeken worden voornamelijk onaangekondigd gebracht. Tijdens deze bezoeken wordt op de werkvloer gekeken naar de risico’s op onveilige zorg. De belangrijkste thema’s zijn daarbij:

• cliëntdossier;
• medicatieveiligheid;
• deskundigheid en inzet van personeel;
• vrijheidsbeperking.

Calm after the storm

Het had gestormd; een forse zomerstorm raasde gisteren over Nederland.Nu was het rustig weer, de zon scheen en ik nam tante mee voor een wandeling. Overal in het park lagen afgewaaide takken en bladeren, tante raakte er een beetje gepiepeld door.
Om weg te gaan uit HD was een hele klus geweest, tante werd heel erg angstig toen Ria haar in haar jas wilde helpen en mevrouw H. werd hier zó boos over, dat ze met gebalde vuistjes en vertrokken mond opstond om haar vriendin te hulp te schieten. Nee,mevrouw H., riep Ria over de noodkreten van tante heen, het is goed bedoeld, ga nou maar rustig zitten! Helaas was ik geen goede hulp, ik moest erg lachen. Foei!
Langzamerhand bedaarde tante en begon te genieten van haar omgeving. Een echtpaar stond de eenden te voeren, altijd leuk natuurlijk, er waren honden en vogels en af en toe wees tante mij een hoge boom aan.Ik genoot ook van de wandeling, alhoewel ik wel moest oppassen om niet verstrikt te raken in de grote takken die op het pad lagen.
We wandelden een flink rondje en toen bracht ik tante weer terug naar huis.In de gang bewonderden we Boeddha nog even (wie is dat ook alweer? vroeg tante. Boeddha, zei ik . Aaaaaach jaaa, zuchtte tante) en toen gingen we met de lift naar de afdeling. Ik vermoed dat tante niet meer weet wie ze in de spiegel ziet, Ria zei dat Alzheimer patienten vaak niet weten dat ze al zo oud zijn.
Terug op de afdeling kregen we het omgekeerde probleem: tante moest uit de rolstoel en haar jas uit. Dat ging ook met de nodige moeite gepaard. Gelukkig was mevrouw H. een ommetje maken, anders was er vast ruzie van gekomen. Ik vroeg hoe mijn tante nou toch aan die blauwe plek op haar hoofd kwam. Ria zei dat ze het had gerapporteerd, maar verder wist ze het niet. Ze vermoedde, dat tante in slaap was gesukkeld aan tafel en toen op haar voorhoofd was gevallen. Dat leek me niet denkbeeldig, want ik trof haar ook knikkebollend aan toen ik binnenkwam.Nadat Ria nog even wat over het uitstapje naar Blijdorp had verteld, stond ik op om naar huis te gaan. Ik gaf tante een knuffel en zei uitgebreid mevrouw H. gedag, die weer gekalmeerd was. Tot volgende keer, zei ik tegen haar. Nou, laten we het hopen, zei ze vrolijk.En na me van top tot teen bekeken te hebben: Je ziet er lekker uit! Met een big smile verliet ik de afdeling.

tante geniet van haar gevulde koek

Hemelvaartsdag

Het was een Hollandse lenteochtend en ik besloot, ondanks dat het een beetje koud was, met tante naar buiten te gaan. Ik had een flinke doos bonbons meegenomen, gezien tante's gebit geen beste keus, maar wel iets wat ze lekker vindt.In de verslaggeving had ik gelezen dat ze was afgevallen, wel 4 kilo in een paar maanden.
Verder had de mondhygiëniste haar best gedaan om tante's tandsteen te verwijderen, maar dat was tot 3 maal toe niet gelukt.
Op de afdeling was het rustig te noemen. Irma was koffie aan het zetten en 4 dames zaten aan tafel met restjes ontbijt en koffiekopjes. Ik zei tante gedag, maar ze reageert niet meer zo op me. Ach, het is niet anders. Ik kreeg een vers bakje koffie en Irma deed wat bonbons op een schaaltje. Nou, daar had tante wel trek in en mevrouw H. lustte ook wel een bonbonnetje of 2,3,4....
Tante's trui was aan de hals kapot en samen met Irma trokken we haar een andere trui aan en repareerde ik de losgeraakte col. In de kast hing een trui met gaten, die kon meteen de prullenbak in. Morgen maar eens op de markt kijken of ik wat nieuws kan vinden voor tante.
Na de koffie kwam Kitty de afdeling op, wat een leuk weerzien. Ze haalde een rolstoel en hees tante in haar jas. Sjaal mee en hup in de lift. Hallo Bonnie riep tante en zwaaide enthousiast naar haar spiegelbeeld. Ze kletste nog wat door tegen zichzelf en toen waren we al beneden.

Tante genoot als vanouds van alle bomen, bloemen, hondjes etc, maar wat ik miste was het contact met haar. Ze praatte, maar tegen zichzelf. Ze hield als het ware een gesprek met zichzelf. Af en toe probeerde ik wel haar aandacht te trekken, maar ze richtte het woord niet tot mij.Ik ervaar dat toch als een stapje achteruit.
Na een fijne wandeling was tante blij dat we weer binnen waren, want ze had het heel koud zei ze. Het jas uittrekken en opstaan uit de rolstoel ontaardde in een drama, tante snapte er niks van en barstte in snikken uit. Ik weet het niet meer, huilde ze, ik ben zó akelig. Gelukkig kwamen Kitty en een mannelijke collega helpen en uiteindelijk stond tante op en zakte aan tafel in een stoel. Ik zei gedag en vertrok. Op de begane grond kwam ik een kleine man tegen met kromme benen, die bedrukt zei: Ik weet niet hoe ik beneden moet komen.Ik liet hem meelopen en opende de deur met de rode knop. Nu maar hopen dat hij niet ontsnapt is.....

De vakantie

Wat is tante toch een geluksvogel dat ze in HD op Coolhaven Kajuit is terecht gekomen. Dat dacht ik vanmorgen toen ik weer in de metro naar huis zat.
Omdat ik heel benieuwd was naar de vakantieverhalen van tante, was ik vroeg naar HD afgereisd. Het restaurant was gelukkig al open, want ik had geen lekkers voor tante gekocht. Er was keus genoeg: cake, chocoladerepen en zachte vruchtensnoepjes, allemaal dingen waar tante dol op is.
In de woonkamer kreeg ik gelijk een lekker bakje koffie van Irma en algauw kwam Ria aangelopen met foto's en verhalen. Tante at ondertussen de cake met smaak op, net als mevr H., die ook een echte snoeperd is.
De vakantie was helemaal goed verlopen, het was mooi weer, ze waren naar het Loo geweest en dierenpark Rhenen, er was veel gewandeld en de bewoners hadden genoten. Ze waren zelfs een beetje bruin geworden. Toen ik van Ria hoorde, dat alleen een handjevol bewoners van Coolhaven op vakantie was geweest, viel ik bijna om van verbazing. Ik had gedacht dat er wel meer afdelingen weg waren gegaan; zelfs dacht ik, dat het een activiteit van HD was. Maar nee, het initiatief kwam van het personeel zelf.

Ze hadden een busje gehuurd en huisjes op het bungalowpark en met 5 verzorgenden en 6 bewoners waren ze op pad gegaan.Respect hiervoor!!          
     Ik vond het heel fijn dat tante mee kon, het lijkt me prima dat dementerenden eens iets anders meemaken dan hun gewone dagelijkse dingen. Tante had een ijsbeertje gekregen en al de tijd dat ik met Ria zat te praten, praatte ze tegen het beertje, echt vertederend. Ineens stond ze echter op, deed een paar stappen en begon benauwd en angstig te kijken. Ze moet naar de wc, zei Irma. En inderdaad, toen ze gearmd met Ria terugkwam, keek ze weer gewoon. Wat fijn dat ze haar zo goed kennen.
Het werd ondertussen al laat en ik haalde m'n jas op uit tantes kamer, die er gelukkig schoon uitzag. Na een dikke knuffel ging ik weer huiswaarts met een goed gevoel over de woonkamer Kajuit op afdeling Coolhaven!


 met dank aan Ria voor de foto's

tante gaat weg en smeedt een complot

Het was een frisse voorjaarsmorgen, weer voor een donsjack. De zon scheen lekker, maar de temperatuur was laag. Te koud om met tante te gaan wandelen. Toen ik de woonkamer binnenkwam, stond tante uitgebreid te praten met de enige mannelijke bewoner. Kijk eens Fem, je nicht is er, wees hij. Tante keek om en zei: o, hoe heet die dan? Ariane, riep ik over de afdeling. Ik legde mijn jas op tante's bed en ging koffie en limonade inschenken, met een dikke mergpijp erbij. Ria kwam  er ook even bij zitten. Wanneer gaat tante op vakantie? vroeg ik onnozel. Joh, morgen,zei Ria, ik dacht dat je gedag kwam zeggen! Oeps, de brief goed opgeborgen en nooit meer gelezen. Wat een mazzel dat ik er vandaag was. De reis ging naar Beekbergen, huisjespark Heideheuvel. Ria had er echt zin in en het zou ook nog mooi weer worden. Ik ben wel erg benieuwd hoe tante het zal hebben daar. Er was al wel met de bewoners gesproken over de vakantie, dat merkte ik ineens aan tante. Ze riep mevrouw H.: psst, psst. Weet je wat ik ga doen? Geld opnemen, grapte mevrouw H. Ik ga weg, zei tante op plechtige toon. Maar ssst, niet over praten. Mevrouw H. begreep er niet alles van, maar ze fluisterden nog even door samen.

Na nog wat babbelen en een kopje koffie ging ik mijn jas pakken. Terug in de woonkamer was tante in tranen. Ik ging gauw naast haar zitten en pakte haar hand. Ik ga weg, snikte ze. Maar u komt weer terug hoor, u gaat op vakantie, troostte ik. Ssstt zei ze weer, niet over praten. Ik zag wel in dat het geen zin had om uit te leggen, en de zoon van mevrouw H. adviseerde me om stilletjes weg te gaan. Maar omdat tante nog even een dikke knuffel moest krijgen en er nog gezwaaid moest worden, lukte dat stilletjes deze keer niet. Nu wachten op de foto appjes die ik Ria had gevraagd.
Spannend hoor!

Ik heb toestemming van de zoon van mevr. H. om te foto's te publiceren.

Haas!

Het was tweede paasdag toen ik naar tante reed. In mijn rugzak een chocolade haas, paasschuimpjes en stroopwafels. Tante zat te knikkebollen toen ik de huiskamer binnenliep. In de gang had ik mevrouw H. al begroet, die mij sterkte wenste omdat ik zulke koude handen had. Ik gaf tante een dikke kus en overhandigde haar de haas. Ha, lekker, riep ze uit. Dat verbaasde mij, want de haas zat in zilverpapier en hoe wist ze nou dat er chocola in zat? Algauw ging ze lekker aan de haas knabbelen. Leuk, zei Irma, is ze net schoon, zit ze zo weer onder de vlekken. Ik moest lachen, want het was wel waar. Tante had een prachtig pakje aan en ze zat enorm te knoeien.

Onder het eten vertelde tante van alles over de chocoladehaas. Ik dronk rustig m'n koffie op en praatte even bij met Ria en de dochter van mevrouw v.d.V. Mevrouw v.d.V. zat mij steeds glimlachend aan te kijken en toen ze langsliep(ze loopt best wel veel heen en weer) kreeg ik een paar schouderklopjes. Zij is echt heel lief. Ria had het heel druk gehad 's morgens, want ze was alleen met Irma om de bewoners te wassen en aan te kleden. Ik vind dat niet kloppen, dat er zo weinig personeel is. Volgende keer eens aan het afdelingshoofd vragen hoe dat zit.

Omdat ik had gelezen dat de kledingkast van tante was opgeruimd, wandelde ik naar haar kamer om eens te kijken. Ria had speciaal gestoft vanmorgen, vertelde ze lachend. Er was een extra stang gemaakt voor de vestjes en truien; het zag er keurig uit. Ik nam een vestje mee dat tante niet wil dragen vanwege de drukke kleuren, maar tot mijn teleurstelling kan ik het ook niet dragen, want het opstrijketiket zit aan de buitenkant!
Na een keer de gang heen en weer te zijn gewandeld met tante, was er alweer een uur voorbij. Ik kletste nog even met Irma en trok m'n jas aan. Tante was aan de rest van de haas begonnen, die lust straks geen eten ben ik bang.


( Ik heb van de dochter van mevrouw toestemming gekregen de foto op dit blog te zetten.)