Hemelvaartsdag

Het was een Hollandse lenteochtend en ik besloot, ondanks dat het een beetje koud was, met tante naar buiten te gaan. Ik had een flinke doos bonbons meegenomen, gezien tante's gebit geen beste keus, maar wel iets wat ze lekker vindt.In de verslaggeving had ik gelezen dat ze was afgevallen, wel 4 kilo in een paar maanden.
Verder had de mondhygiëniste haar best gedaan om tante's tandsteen te verwijderen, maar dat was tot 3 maal toe niet gelukt.
Op de afdeling was het rustig te noemen. Irma was koffie aan het zetten en 4 dames zaten aan tafel met restjes ontbijt en koffiekopjes. Ik zei tante gedag, maar ze reageert niet meer zo op me. Ach, het is niet anders. Ik kreeg een vers bakje koffie en Irma deed wat bonbons op een schaaltje. Nou, daar had tante wel trek in en mevrouw H. lustte ook wel een bonbonnetje of 2,3,4....
Tante's trui was aan de hals kapot en samen met Irma trokken we haar een andere trui aan en repareerde ik de losgeraakte col. In de kast hing een trui met gaten, die kon meteen de prullenbak in. Morgen maar eens op de markt kijken of ik wat nieuws kan vinden voor tante.
Na de koffie kwam Kitty de afdeling op, wat een leuk weerzien. Ze haalde een rolstoel en hees tante in haar jas. Sjaal mee en hup in de lift. Hallo Bonnie riep tante en zwaaide enthousiast naar haar spiegelbeeld. Ze kletste nog wat door tegen zichzelf en toen waren we al beneden.

Tante genoot als vanouds van alle bomen, bloemen, hondjes etc, maar wat ik miste was het contact met haar. Ze praatte, maar tegen zichzelf. Ze hield als het ware een gesprek met zichzelf. Af en toe probeerde ik wel haar aandacht te trekken, maar ze richtte het woord niet tot mij.Ik ervaar dat toch als een stapje achteruit.
Na een fijne wandeling was tante blij dat we weer binnen waren, want ze had het heel koud zei ze. Het jas uittrekken en opstaan uit de rolstoel ontaardde in een drama, tante snapte er niks van en barstte in snikken uit. Ik weet het niet meer, huilde ze, ik ben zó akelig. Gelukkig kwamen Kitty en een mannelijke collega helpen en uiteindelijk stond tante op en zakte aan tafel in een stoel. Ik zei gedag en vertrok. Op de begane grond kwam ik een kleine man tegen met kromme benen, die bedrukt zei: Ik weet niet hoe ik beneden moet komen.Ik liet hem meelopen en opende de deur met de rode knop. Nu maar hopen dat hij niet ontsnapt is.....

De vakantie

Wat is tante toch een geluksvogel dat ze in HD op Coolhaven Kajuit is terecht gekomen. Dat dacht ik vanmorgen toen ik weer in de metro naar huis zat.
Omdat ik heel benieuwd was naar de vakantieverhalen van tante, was ik vroeg naar HD afgereisd. Het restaurant was gelukkig al open, want ik had geen lekkers voor tante gekocht. Er was keus genoeg: cake, chocoladerepen en zachte vruchtensnoepjes, allemaal dingen waar tante dol op is.
In de woonkamer kreeg ik gelijk een lekker bakje koffie van Irma en algauw kwam Ria aangelopen met foto's en verhalen. Tante at ondertussen de cake met smaak op, net als mevr H., die ook een echte snoeperd is.
De vakantie was helemaal goed verlopen, het was mooi weer, ze waren naar het Loo geweest en dierenpark Rhenen, er was veel gewandeld en de bewoners hadden genoten. Ze waren zelfs een beetje bruin geworden. Toen ik van Ria hoorde, dat alleen een handjevol bewoners van Coolhaven op vakantie was geweest, viel ik bijna om van verbazing. Ik had gedacht dat er wel meer afdelingen weg waren gegaan; zelfs dacht ik, dat het een activiteit van HD was. Maar nee, het initiatief kwam van het personeel zelf.

Ze hadden een busje gehuurd en huisjes op het bungalowpark en met 5 verzorgenden en 6 bewoners waren ze op pad gegaan.Respect hiervoor!!          
     Ik vond het heel fijn dat tante mee kon, het lijkt me prima dat dementerenden eens iets anders meemaken dan hun gewone dagelijkse dingen. Tante had een ijsbeertje gekregen en al de tijd dat ik met Ria zat te praten, praatte ze tegen het beertje, echt vertederend. Ineens stond ze echter op, deed een paar stappen en begon benauwd en angstig te kijken. Ze moet naar de wc, zei Irma. En inderdaad, toen ze gearmd met Ria terugkwam, keek ze weer gewoon. Wat fijn dat ze haar zo goed kennen.
Het werd ondertussen al laat en ik haalde m'n jas op uit tantes kamer, die er gelukkig schoon uitzag. Na een dikke knuffel ging ik weer huiswaarts met een goed gevoel over de woonkamer Kajuit op afdeling Coolhaven!


 met dank aan Ria voor de foto's

tante gaat weg en smeedt een complot

Het was een frisse voorjaarsmorgen, weer voor een donsjack. De zon scheen lekker, maar de temperatuur was laag. Te koud om met tante te gaan wandelen. Toen ik de woonkamer binnenkwam, stond tante uitgebreid te praten met de enige mannelijke bewoner. Kijk eens Fem, je nicht is er, wees hij. Tante keek om en zei: o, hoe heet die dan? Ariane, riep ik over de afdeling. Ik legde mijn jas op tante's bed en ging koffie en limonade inschenken, met een dikke mergpijp erbij. Ria kwam  er ook even bij zitten. Wanneer gaat tante op vakantie? vroeg ik onnozel. Joh, morgen,zei Ria, ik dacht dat je gedag kwam zeggen! Oeps, de brief goed opgeborgen en nooit meer gelezen. Wat een mazzel dat ik er vandaag was. De reis ging naar Beekbergen, huisjespark Heideheuvel. Ria had er echt zin in en het zou ook nog mooi weer worden. Ik ben wel erg benieuwd hoe tante het zal hebben daar. Er was al wel met de bewoners gesproken over de vakantie, dat merkte ik ineens aan tante. Ze riep mevrouw H.: psst, psst. Weet je wat ik ga doen? Geld opnemen, grapte mevrouw H. Ik ga weg, zei tante op plechtige toon. Maar ssst, niet over praten. Mevrouw H. begreep er niet alles van, maar ze fluisterden nog even door samen.

Na nog wat babbelen en een kopje koffie ging ik mijn jas pakken. Terug in de woonkamer was tante in tranen. Ik ging gauw naast haar zitten en pakte haar hand. Ik ga weg, snikte ze. Maar u komt weer terug hoor, u gaat op vakantie, troostte ik. Ssstt zei ze weer, niet over praten. Ik zag wel in dat het geen zin had om uit te leggen, en de zoon van mevrouw H. adviseerde me om stilletjes weg te gaan. Maar omdat tante nog even een dikke knuffel moest krijgen en er nog gezwaaid moest worden, lukte dat stilletjes deze keer niet. Nu wachten op de foto appjes die ik Ria had gevraagd.
Spannend hoor!

Ik heb toestemming van de zoon van mevr. H. om te foto's te publiceren.

Haas!

Het was tweede paasdag toen ik naar tante reed. In mijn rugzak een chocolade haas, paasschuimpjes en stroopwafels. Tante zat te knikkebollen toen ik de huiskamer binnenliep. In de gang had ik mevrouw H. al begroet, die mij sterkte wenste omdat ik zulke koude handen had. Ik gaf tante een dikke kus en overhandigde haar de haas. Ha, lekker, riep ze uit. Dat verbaasde mij, want de haas zat in zilverpapier en hoe wist ze nou dat er chocola in zat? Algauw ging ze lekker aan de haas knabbelen. Leuk, zei Irma, is ze net schoon, zit ze zo weer onder de vlekken. Ik moest lachen, want het was wel waar. Tante had een prachtig pakje aan en ze zat enorm te knoeien.

Onder het eten vertelde tante van alles over de chocoladehaas. Ik dronk rustig m'n koffie op en praatte even bij met Ria en de dochter van mevrouw v.d.V. Mevrouw v.d.V. zat mij steeds glimlachend aan te kijken en toen ze langsliep(ze loopt best wel veel heen en weer) kreeg ik een paar schouderklopjes. Zij is echt heel lief. Ria had het heel druk gehad 's morgens, want ze was alleen met Irma om de bewoners te wassen en aan te kleden. Ik vind dat niet kloppen, dat er zo weinig personeel is. Volgende keer eens aan het afdelingshoofd vragen hoe dat zit.

Omdat ik had gelezen dat de kledingkast van tante was opgeruimd, wandelde ik naar haar kamer om eens te kijken. Ria had speciaal gestoft vanmorgen, vertelde ze lachend. Er was een extra stang gemaakt voor de vestjes en truien; het zag er keurig uit. Ik nam een vestje mee dat tante niet wil dragen vanwege de drukke kleuren, maar tot mijn teleurstelling kan ik het ook niet dragen, want het opstrijketiket zit aan de buitenkant!
Na een keer de gang heen en weer te zijn gewandeld met tante, was er alweer een uur voorbij. Ik kletste nog even met Irma en trok m'n jas aan. Tante was aan de rest van de haas begonnen, die lust straks geen eten ben ik bang.


( Ik heb van de dochter van mevrouw toestemming gekregen de foto op dit blog te zetten.)

Tante is jarig! (88)

 Wat een leuke ontvangst in HD op tante's verjaardag. De woonkamer was versierd en er stond een gezellig plantje op tafel. Een kadootje van de verzorgenden. Tante schuifelde met een kaart in haar hand de afdeling op, toen ik met dochter binnenkwam. De kaart was van mijn moeder en er stond een schattige hond op met pups. Tante had er veel meer belangstelling voor dan voor het kadootje wat ik mee had genomen: 2 potjes met kunstplantjes in lentekleurtjes. Tot mijn schrik zag ik dat het gebit van tante nu wel heel veel gaten ging vertonen, straks maar eens aan Ria vragen wat er aan de hand was.
Tante stopte de kaart in haar broek en klopte er eens op: die zat daar goed.
Ik vroeg aan Irma en de activiteitenbegeleidster(die volgens mij de kamer had versierd, maar dat weet ik niet zeker) waar de gebakjes stonden, dan ging ik ze rond delen en koffie inschenken. Ai, de gebakjes waren er niet. Ria kwam binnen en ging gelijk in het restaurant navragen en bellen, maar er waren géén gebakjes. Gelukkig kan bij Humanitas alles, dus daar kwam Irma met een cake en een blikje mandarijnen en ook een spuitbus met slagroom werd tevoorschijn getoverd. Samen maakten de dames feestelijke gebakjes en iedereen smulde er van. Tante klaarde weer een beetje op en ging honderuit praten over mammie en haar vader en weet-ik-het.
                                                                             Omdat dochter het luisterend oor was,
kon ik even met Ria over het gebit van tante praten. "Ja", zei ze," het komt voor, dat de tanden en kiezen gewoon uitvallen en dan verdwijnen ze. Een gebit nemen als je al dement bent is geen optie, want dan willen de cliënten het niet meer in. Eigenlijk moet je aan een gebit beginnen vóór je dement wordt ". Ik had wel meer gehoord, dat ouderen met hun eigen tanden en kiezen een groot probleem zijn. Ik besloot tegen die tijd een mooi gebit
aan te schaffen.
Irma ging pannenkoeken bakken en voor ons werd het weer tijd om terug te reizen. Tante was erg blij met de pannenkoeken en ik hoorde dat ze in het weekend ook al pannenkoeken had gegeten. Tja, niet best voor het gebit, maar als tante er blij van wordt, is het prima!

Nog steeds Noro

Op de afdeling van tante is hoogstwaarschijnlijk toch het norovirus uitgebroken. Jammer, want gisteren was het prachtig weer geweest om even naar buiten te gaan met de rolstoel.
Maar ik durf echt het risico niet te lopen om het norovirus te krijgen, het is heel erg besmettelijk en je bent er doodziek van.
Tante schijnt-zo lees ik in de berichtgeving- nog nergens last van te hebben. Ze eet goed, ze loopt op de gang en in de woonkamer en verder lijkt alles ook ok. Wel hadden ze wat ontlasting naar het lab opgestuurd, daar zal de uitslag nog wel van komen.
Ikzelf heb ondertussen haar financieele overzicht naar de rechtbank gestuurd en de volgende stap is het invullen van het belastingformulier.
Dinsdagavond ga ik naar HD voor de eerste vergadering van de Cliëntenraad, waar ik misschien-maar ik denk het wel- officieel lid word. Volgende week is de tweede vergadering met de directeur er bij. Er is veel te bespreken, want er gaat veel veranderen in de zorg. Daar merkt iedereen iets van. De cliëntenraad houdt de vinger aan de pols en bespreekt de punten die voor de cliënten van belang zijn met de directie, na eerst zelf een schifting te hebben gemaakt.
Volgende week is tante jarig (mijn moeder ook natuurlijk), dan wordt ze 88. Ik hoop wel dat ik dan met taart en een kadootje langs kan komen. Ik zit me suf te piekeren wat ik voor haar zal meenemen. Gisteren dacht ik een tekenblok en stiften, maar kan ze nog wel een stift vasthouden? Vanmorgen dacht ik een mooie (plastic) vaas met kunstbloemen voor op haar kamer, of wat potjes met nep plantjes. Staat wel gezellig..
Toch nog een berichtje over het spoor, alhoewel ik nu niet gereisd heb: vanmorgen om 9 uur een luid treingetoeter uit protest, omdat er 2 conducteurs zwaar waren mishandeld.

tumtum

Vandaag reisde ik met de metro naar Charlois en kwam dus niet langs de Duduk winkel in het centraal station. Ik was vergeten iets lekkers te kopen voor tante en ik wou niet met lege handen aankomen. Vorige week was de koektrommel ook niet zo vol.. Op het Zuidplein stapte ik uit en ging op zoek naar de Hema, met het plan een flinke voorraad koek en snoep mee te nemen naar HD. Het winkelcentrum was nog leeg en stil en na even zoeken had ik de Hema gespot. Eierkoeken, roze koeken, tumtummetjes, ik stapelde het mandje vol. "Wilt u nog een pak gevulde koeken meenemen voor 1 euro?" vroeg de kassière. Welja, dacht ik, als ik ze zelf maar niet hoef op te eten.
Het briefje over het Norovirus hing nog aan de deur, maar ik wist dat de uitslagen negatief waren, dus liep ik zonder dralen de afdeling op. De koffiekopjes stonden al klaar op het aanrecht en ik stalde de koeken uit op tafel. "Ik heb wat lekkers meegenomen" zei ik opgewekt. " Van de Hema" zei mevrouw H. "Hoe weet u dat nou weer" zei ik oprecht verbaasd. "Dat staat er op" zei mevrouw H. met een opgetrokken wenkbrauw.Soms moet je echt oppassen dat je de bewoners niet onderschat!!
Tante zat mij wazig aan te kijken, het lijkt wel of ik steeds minder contact met haar krijg. Ze had een enorme blauwe plek bovenop haar hand, zeker gestoten. "Hè bah, wat vies" zei ze toen ik er op wees en vroeg hoe dat nou kwam. Ik schonk koffie in en deelde koeken rond. Tante
smulde van de eierkoek, maar de tumtum, die ze vroeger zo lekker vond, haalde ze met een vertrokken gezicht uit haar mond.Tante ging rondlopen en toen ik haar nakeek, zag ik dat er potjes met zaaigoed in de vensterbank stonden. Zó leuk!

Toen we terugkwamen van ons loopje door de gang waren de dochter en de echtgenoot van mevrouw v.d. V. gearriveerd. Met hond, nou dat vond tante prachtig. Zodra Carmen, mijn eigen hond, een beetje minder springerig is, mag ze ook eens mee.